Jupi! Dopłynęliśmy do Hiszpanii. Jesteśmy w porcie Sada – 10 mil od La Coruny. Jak jest?? Ciepło!! A tam ciepło… jest GORĄCO! Wskoczyliśmy w letnie ciuchy (nawet skarpetki niepotrzebne) i wyglądamy trochę jak Anglicy na wakacjach – bladość powalająca :). Nie ma co się jednak dziwić od października 2009 nasza skóra nie widziała ciepłego słońca… a czasami nawet w ogóle nie widziała nic ukryta pod ciepłymi barchanami.

Nie dość, że wyglądamy jak Anglicy, do tego nikt nie zweryfikuje naszego angielskiego -np.  w marinie nikt nim nie mówi – czyli przechodzimy na język migowy. Kalambury czas zacząć – idziemy zaraz wymienić butlę gazową.

Biskaje okazały się dla nas łaskawe. Płynęliśmy 5 dni w podziale: 2 dni wiatru (i to z dobrego kierunku), 3 dni ciszy. Trochę deszczu i sporo słońca.  Mamy chyba trochę szczęścia (choć załoga nieco narzekała, że ich nie „starzało” – a po to się wybrali… czy ja wiem czy to normalne??? ;)).

Mówię Wam! Fajnie jest! Ciepło i słonecznie! Z bananem od ucha do ucha siedzę i to piszę!

P.S. Tylko czemu zimna woda pod prysznicem??

A my – przepraszam za słowo – ciągle KIBLUJEMY w Dublinie. Podjęliśmy próbę przepchania się dalej i wylądowaliśmy w południowej marinie – Dun Laoghaire. O tyle gorzej, że Internet jest tu pozłacany… 3,5o euro za godzinę! Chyba przesadzają… Do mariny za to wchodzi się korzystając z czytnika linii papilarnych… XXI wiek NORMALNIE!

Planujemy wyjść dzisiaj w nocy i może uda nam się gdzieś dopłynąć. Prognozy obiecujące poprawę dopiero za trzy dni. Oby się sprawdziły.

Dublin – dla nas ostatnie miejsce do zamieszkania. Nie podoba nam się i już. Stoimy na szczęście w odległej północnej dzielnicy Dublina – Howth. Jest tu ładnie, ale niestety od soboty leje.

Wiatry „południowoniefajne”. Jutro czekamy dalej na poprawę. Morale załogi podupada, ale co począć.

My się trzymamy, bo też i mamy trochę przyjemności – wizytujemy przyjaciół tu mieszkających.

Załapałam się (mimochodem) na demonstrację „anty Tony Bleir”. Nie rzucałam jajkami, bo dopiero szłam na zakupy (a i tak było by mi szkoda – a Artur na pewno by nie wybaczył takiej przesadnej rozrzutności)… i w ogóle tak do końca nie wiedziałam o co chodzi, ale dzielnie się GAPIŁAM.

Poza tym pracuję nad zaległościami zdjęciowymi… a żeby nie być gołosłowną już wkleiłam zdjęcia oraz relację z rejsu 7 (TUTAJ).